Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò veya Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en tartışmalı ve üzerine en çok konuşulan filmlerinden biridir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, İtalya'nın kukla faşist devleti Salò Cumhuriyeti'nde geçer. Dört güç sahibi adamın, genç erkek ve kızları bir malikaneye kapatarak onlara uyguladığı sistematik aşağılama, cinsel şiddet ve psikolojik işkenceyi soğuk ve mesafeli bir bakışla perdeye yansıtır.

Pasolini, filmi bir korku hikayesi olmaktan çıkarıp, iktidarın, tüketim toplumunun ve faşizmin mekanizmalarını çarpıcı bir metaforla eleştiren bir yapıta dönüştürmüştür. Oyunculuklar, karakterlerin duygusuz ve ritualistik tavırlarını yansıtmak üzere kasıtlı olarak teatral ve soğuktur. Yönetmen, izleyiciyi rahatsız edici görüntülerle yüzleştirerek, seyircinin edilgen konumunu sorgulatmayı amaçlar.

'Salò', basit bir şiddet tasviri değil, şiddetin nasıl sistematikleştiğini, bürokratik bir rutin haline geldiğini ve iktidarın insan bedeni ve ruhu üzerindeki mutlak tahakküm arzusunu anlatan sert bir siyasi alegoridir. Pasolini'nin trajik ölümünün hemen öncesinde tamamladığı bu film, onun sanatsal mirasının en uç ve en provokatif noktasını temsil eder. Seyirciyi sarsan, üzerine düşünmeye zorlayan ve kolayca unutulmayacak bir deneyim arayanlar için, sinemanın sınırlarını test eden bu önemli, ancak yoğun içeriği nedeniyle dikkatle yaklaşılması gereken bir çalışmadır. Film, estetik, politika ve etik arasındaki ilişki üzerine derin bir tartışma başlatır.