Bernardo Bertolucci'nin yönettiği 1972 yapımı 'Last Tango in Paris', sinema tarihinin en çok tartışılan ve etkileyici filmlerinden biridir. Film, yeni nişanlanmış genç bir Parisli kadın olan Jeanne (Maria Schneider) ile, karısı intihar etmiş, derin bir yas ve yalnızlık içindeki Amerikalı iş insanı Paul (Marlon Brando) arasında geçen tutkulu ve karmaşık bir ilişkiyi anlatır. İkili, Paris'te rastlantı sonucu buldukları boş bir dairede, isimlerini ve geçmişlerini paylaşmadan, sadece fiziksel arzu ve duygusal boşalım üzerine kurulu gizli bir birliktelik başlatır.

Marlon Brando, Paul karakterine getirdiği ham, kontrolsüz ve son derece güçlü performansıyla adeta bir ders verir. Karakterinin acısını, öfkesini ve kırılganlığını seyirciye doğrudan aktarabilen Brando, sinema oyunculuğunun sınırlarını genişletmiştir. Maria Schneider ise Jeanne rolünde, masumiyetten olgunluğa, meraktan ıstırap ve isyana uzanan zorlu bir yolculuğu inandırıcı bir şekilde canlandırır. İkili arasındaki kimya, ekranı adeta yakmaktadır.

Bertolucci'nin yönetmenliği, filme hem bir şiirsellik hem de rahatsız edici bir gerçekçilik katar. Vittorio Storaro'nun görüntü yönetmenliği, Paris'in gri ve kasvetli atmosferini, karakterlerin iç dünyalarının bir yansıması olarak sunar. Film, sadece cinsel açıklığıyla değil, aynı zamanda yas, varoluşsal yalnızlık, kimlik arayışı ve geleneksel ilişki kalıplarının reddi gibi temaları cesurca ele alışıyla da öne çıkar.

'Last Tango in Paris', izleyiciyi rahatsız etmeyi, düşündürmeyi ve duygusal olarak sarsmayı amaçlayan, unutulmaz bir sinema deneyimidir. Oyunculuk başarıları, görsel gücü ve derin psikolojik alt metniyle, sadece 1970'lerin değil, tüm zamanların en önemli dramları arasında yer alır. Tutkunun ve acının en karanlık köşelerine doğru çekilmeye hazır olan her sinemaseverin mutlaka izlemesi gereken bir başyapıttır.