2018 yapımı Greta, İrlanda kökenli yönetmen Neil Jordan'ın imzasını taşıyan, gerilim ve psikolojik dram unsurlarını başarıyla harmanlayan bir film. Hikaye, genç ve naif bir garson olan Frances'in (Chloë Grace Moretz), New York metrosunda unutulmuş bir çantayı sahibine iade etmesiyle başlar. Çantanın sahibi, kibar ve yalnız görünen Fransız dul Greta'dır (Isabelle Huppert). İki kadın arasında başlayan bu sıradan iyilik, Frances'in hayatında boşluğunu doldurduğu bir anne figürüne, Greta için ise derin ve saplantılı bir bağlanmaya dönüşür.

Isabelle Huppert, Greta karakterine olağanüstü bir derinlik katıyor. Görünüşte kırılgan ve zarif olan karakterin, altında yatan manipülatif, takıntılı ve tehlikeli kişiliği Huppert'in performansıyla adeta tüyleri ürpertiyor. Chloë Grace Moretz ise giderek tuzağa düşen ve çaresizliği artan Frances'i inandırıcı bir şekilde canlandırıyor. İki oyuncu arasındaki gerilim, filmin temel dinamiğini oluşturuyor.

Neil Jordan, gerilimi adım adım yükselten bir anlatım sunuyor. Başlardaki sakin ve hatta sıcak atmosfer, yerini yavaş yavaz klostrofobik bir korkuya bırakıyor. Film, yalnızlık, saplantı ve sınırların ihlali gibi temaları işlerken, seyirciyi 'iyi samaritanlık' ile 'tehlikeli naiflik' arasındaki ince çizgiyi düşünmeye itiyor. Görsel olarak New York'un hem ışıltılı hem de izole mekanlarını etkili biçimde kullanıyor.

Greta, sıradan bir başlangıcın nasıl olağanüstü bir kabusa evrilebileceğini gösteren, oyuncu performanslarıyla öne çıkan sağlam bir psikolojik gerilim. Özellikle Isabelle Huppert'in unutulmaz performansını görmek ve gerilimin nasıl ustaca inşa edildiğini deneyimlemek için izlenmeye değer. Sürükleyici kurgusu ve beklenmedik dönüşleriyle, türün sevenlerini tatmin edecek bir yapım.